کاربرد GIS در ارزیابی و بهینهسازی خطوط اتوبوسرانی شهر تبریز پس از اجرای قطار شهری با استفاده از الگوریتمهای فراابتکاری
First Statement of Responsibility
روحاله حمداللهی
.PUBLICATION, DISTRIBUTION, ETC
Name of Publisher, Distributor, etc.
برنامه ریزی و علوم محیطی
Date of Publication, Distribution, etc.
۱۴۰۰
PHYSICAL DESCRIPTION
Specific Material Designation and Extent of Item
۱۲۱ص.
Accompanying Material
سی دی
DISSERTATION (THESIS) NOTE
Dissertation or thesis details and type of degree
کارشناسی ارشد
Discipline of degree
سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیا گرايش سنجش از دور
Date of degree
۱۴۰۰/۰۶/۲۰
SUMMARY OR ABSTRACT
Text of Note
یکی از اصول اساسی برای رسیدن به توسعه پایدار شهری، رفاه اجتماعی، کاهش حجم ترافیک و آلودگیهای زیست محیطی، کارآیی و سرویسدهی مناسب شبکه حمل و نقل عمومی شهری میباشد. لذا به منظور دستیابی به این امر مهم، طراحی شبکه حمل و نقل عمومی و یافتن مسیرهای بهینه آن ضروری میباشد. طراحی سیستم حمل و نقل همگانی باید به گونهای باشد که تکمیل کننده و پشتیبان همدیگر باشند طوری که اگر شبکه اتوبوسرانی با شبکه ریلی هماهنگ نباشند ، هزینههای مازاد را بر شهروندان تحمیل خواهد کرد و همچنین اعتماد مشتریان و متقاضیان خطوط اتوبوسرانی خدشهدار خواهد شد. با توجه به اینکه ناوگان اتوبوسرانی یکی از اساسیترین سیستمهای حمل و نقل عمومی میباشد لذا بهینهسازی این شبکه منجر به افزایش کیفیت سیستم حمل و نقل شهرها و همچنین افزایش رضایت شهروندان و جذب مسافر خواهد شد. از این رو ارزیابی خطوط اتوبوسرانی و در صورت نیاز طراحی مجدد و جانمایی ایستگاهها و خطوط پس از راهاندازی خطوط قطار شهری امری ضروری به نظر میرسد و در این راستا تحلیل و بررسی جامع خطوط اتوبسرانی شهر امری اجتنابناپذیر است. در این پژوهش با هدف ارزیابی و بهینه سازی خطوط اتوبوسرانی شهر تبریز، خطوط واقع در حریم 500 متری خط یک قطار شهری تبریز در بازه زمانی سال 1399-1400 مورد ارزیابی قرار گرفت و موضوع حذف، ادغام و یا تغییر مسیر آنها مطالعه گردید. روش پژوهش در این تحقیق، کمی – توصیفی و روش جمعآوری دادهها و اطلاعات، اسنادی و میدانی میباشد. همچنین در این پژوهش از بین خطوط اتوبوسرانی تبریز، خطوط تغذیه کننده تکتک ایستگاههای قطار شهری مشخص شد و در آخر با استفاده از الگوریتم ژنتیک با فرض ثابت بودن ایستگاههای اول و آخر خطوط اتوبوسرانی، نزدیکترین آنها به هر ایستگاه قطار شهری با هدف طراحی خطوطی تغذیه کننده ایستگاههای قطار شهری تعیین گردید. هدف کمینه کردن فاصله بین ایستگاههای مذکور همراه با افزایش پوشش تقاضا است. در آخر با انطباق خروجی الگوریتم ژنتیک بر شبکه خیابانهای شهر تبریز میزان دقت و درستی نتیجه الگوریتم ژنتیک بررسی گردید. نتایج به دست آمده نشان میدهد که مسیر خط یک قطار شهری تبریز با در نظر گرفتن خطوط اتوبوسرانی شهر تبریز و ایستگاههای توقف آن طراحی شدهاند و فقط پیشنهاد ادغام 4 خط اتوبوسرانی داده شد. همچنین تلفیق GIS و GA روش مناسبی به منظور بهینهسازی ناوگان اتوبوسرانی شهر تبریز میباشد.
Text of Note
Abstract: One of the basic principles for achieving sustainable urban development is social welfare, reduction of traffic volume and environmental pollution, efficiency and proper service of urban public transport network. Therefore, in order to achieve this important goal, it is necessary to design a public transportation network and find its optimal routes. The design of the public transportation system should be such that they complement and support each other, so that if the bus network is not coordinated with the railway network, it will impose additional costs on the citizens and also the trust of customers and applicants of bus lines will be damaged. Due to the fact that the bus fleet is one of the most basic public transportation systems, so the optimization of this network will increase the quality of the city transportation system, as well as increase citizen satisfaction and attract passengers. Therefore, it is necessary to evaluate the bus lines and, if necessary, redesign and locate the stations and lines after the commissioning of the city train lines, and in this regard, a comprehensive analysis and review of the city bus lines is inevitable. In this study, with the aim of evaluating and optimizing the bus lines of Tabriz, the lines located within 500 meters of the line of a Tabriz city train in the period of 1399-1400 were evaluated and the issue of removing, merging or changing their route was studied. The research method in this research is quantitative-descriptive and the method of data collection and information is documentary and field. Also, in this study, among the bus lines of Tabriz, single feeding lines of urban train stations were identified and finally, using genetic algorithm, assuming the first and last stations of bus lines are fixed, the closest to each city train station with the aim of designing feeding lines. The operator of urban train stations was determined. The goal is to minimize the distance between these stations along with increasing demand coverage. Finally, by adapting the output of the genetic algorithm to the street network of Tabriz, the accuracy of the genetic algorithm (GA) was checked. The results show that the route of a Tabriz city train line has been designed taking into account the bus lines of Tabriz city and its stopping stations, and only the merger of 4 bus lines was proposed. Also, the combination of GIS and GA is a suitable method to optimize the bus fleet of Tabriz.
OTHER VARIANT TITLES
Variant Title
: An application of GIS in evaluation and optimization of bus lines in Tabrizafter the implementation of subway by using of meta-innovative algorithms