اصطلاح توریست و توریسم اولین بار به صورت رسمی در سال ۱۹۳۷ توسط اتحادیهی ملل استفاده شد؛ توریسم نیز مانند دیگر فعالیتهای اقتصادی زمانی پدید می آید که عناصر ضروری در کنار هم قرار گیرند و آن را پدید آورند. اغلب توریستها بیش از هر چیز به آب و هوا، فرهنگ یا طبیعت مقصد خود علاقمند هستند. در طول تاریخ ثروتمندان همیشه به مناطق دوردست سفر کردهاند و عموما هدف، دیدن ساختمانهای معروف و آثار هنری بزرگ، آموختن زبانهای جدید و جشیدن غذاهای متفاوت بود. توریسم سازمان یافته در حال حاضر یک صنعت بسیار مهم در تمام جهان است و بخش عمدهای از اقتصاد ملی بسیاری از کشوره به شدت این صنعت وابسته است. اما گیلان که در شمال ایران قرار گرفته و یکی از اصلیترین ویژگی های گردشگری را به سبب طبیعت بسیار زیبا و نوع چشمانداز طبیعی در جلگه تا کوهستان را دارد، پنانسیل جذب توریست را بی هیچ تفسیری داراست. از این رو، می توان با سازمان، دهی کردن برخی فعالیتهای باستان شناختی که بسیاری از آنها در نزکیی مناطق گردشگری طبیعی نیز قرار دارند، توریست را برای بازدید از آثار باستانی و به دنبال آن معرفی فرهنگ منطقه در کنار کسب درآمد از آثار ترغیب کرد. در این مقاله سعی بر آن است تا با پرداختن به تعاریف و اصول مهم گردشگری و نواقص گردشگری ایران در بخشهای مختلف به خصوص ارتباط گردشگران با آثار باستانی و معرفی آثار باستانی استان گیلان که پنانسیل جذب توریست را دارند، پیشنهاداتی در جهت برطرف کردن مشکلات و جذابیت بازدید از آثار باستانی منطقه ارائه شود.
افرا میرزا زاده
بررسی نقش باستانشناسی در توسعهی توریسم و صنعت گردشگری شمال کشور