در فصل اول، به شروع فناوری هستهای بعد از انقلاب اسلامی و جمعبندیهای مربوط به تعارضات توسعه از جمله نیاز کشور به انرژی هستهای و لزوم تولید سوخته هستهای و غنیسازی اورانیوم پرداخته شده است. به علاوه مسئله تمدید معاهده NPT در سال ۱۳۷۴ و همچنین امضای معاهده منع جامع آزمایشهای هستهای و رابطه آنها بابحث توسعه فناوری هسته ای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در این فصل مباحث شورای فناوریهای نوین و تصمیم شورا برای شروع ساخت تاسیسات غنی سازی در نطنز در سال ۱۳۷۹ توضیح داده شده است. در فصل دوم، بیشتر به چالشهای تصمیمسازی و تصمیمگیری بعد از پیروزی انقلاب اسلامی پرداخته و در یک چارچوب تاریخی - تحلیلی تصمیمسازی در جمهوری اسلامی ایران مورد بررسی و نقد قرار گرفته است. در این بحث تحلیلی،موضوع مهم آرمانهای اسلامی و نحوه تلاش برای دستیابی به آنها تبین و نقش شورایعالی امنیت ملی، ساختار و عملکرد آن در خصوص تصمیمسازیهای مهم ملی به ویژه در مورد عراق و افغانستان و نحوه ورود آن به پرونده هستهای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. در فصل سوم، شکلگیری تنش هستهای در سال ۱۳۸۱، بینالمللی شدن موضوع هستهای ایران، رویکردهای عمده داخلی به موضوع هستهای و اقدامات شورای حکام آژانس مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. به علاوه چگونگی تصمیمسازی در سطح سران کشور برای مدیریت متمرکز موضوع هستهای به عنوان ضرورتی نوین و انتخاب دکتر حسن روحانی به عنوان مسئول ارشد پرونده هستهای تبیین شده و از داشتههای فناوری و برنامههای پیش روی کشور در آن مقطع و همچنین وضعیت حقوقی، سیاسی و بینالمللی کشور ارزیابی دقیقی ارائه شده است. در فصل چهارم: استراتژی نظام برای تهدیدزدایی از امنیت ملی کشور و نحوه اجماعسازی داخلی در مورد آن توضیح داده شده است. زمینه سیاسی داخلی و دلایل دعوت از سه وزیر اروپایی برای سفر به تهران به تفصیل تشریح و بیانیه تهران واکاوی شده است. در فصل پنجم، نحوه مهار بحران ناشی از ناقص بودن اولین گزارش سازمان انرژی اتمی کشور به آژانس، خصوصا ذکر نکردن نقشههای مربوط به نسل دوم سانتریفیوژها و همچنین مشکلاتی را که قضیه تسلیم لیبی در برابر آمریکا و انگلیس متوجه ایران کرده بود، توضیح داده و چگونگی تبدیل این بحران به یک فرصت بالقوه از طریق توافق بروکسل تبیین شده است. در فصل ششم، که به مرداد تا آذر ۸۳ مربوط به میشود، به ماراتن تبادل طرحها بین ایران و اروپا پرداخته شده است. همچنین تقابل نفسگیر بین ایران و آمریکا برای عادی کردن پرونده ایران از یک طرف و ارجاع به شورای امنیت از طرف دیگر تشریح شده است. در فصل هفتم شرایط داخلی و بینالمللی که زمینهساز توافق پاریس بود کالبد شکافی شده است. در فصل هشتم، مذاکرات گروههای کاری سه گانه که بر مبنای توافق پاریس فعال شدند و همچنین چالش اصلی یعنی عملیاتی کردن تضمین عینی صلحآمیز ماندن برنامه هستهای ایران توضیح داده شده است. در این بخش مذاکرات با شیراک و شرودر که روزنههایی از امید برای عملیاتی کردن تضمین عینی و غنیسازی در ایران بود، بیان شده است. فشارداخلی برای قطع مذاکرات با اروپا و بهرهبرداری جناحی از پرونده هستهای در آستانه مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری در ایران در این مقطع شروع و به عنوان چالشی مهم مورد ارزیابی قرار می گیرد. در فصل نهم، تحلیلی از وقتکشی اروپا در مذاکرات گروههای کاری ارائه و ابتکار عمل جمهوری اسلامی ایران در ارائه طرح چهار مرحلهای شامل غنیسازی صنعتی در اولین روزهای سال ۱۳۸۴ شرح داده شده است. فشار آمریکا، تاثیرپذیری اروپا از آمریکا و تحولات داخلی در ایران در آستانه انتخابات ریاست جمهوری که دست به دست هم دادهو به روند تغییر استراتژی به صورت پلکانی سرعت بخشید در این فصل تشریح شده است. در فصل دهم، پیامدهای بینالمللی تصمیم ایران برای راه اندازی کارخانه اصفهان )UCF( از جمله نامه سه وزیر اروپایی، تماس امبکی، کوفی عنان، چین و روسیه و توصیه آنها برای تاخیر در راه اندازی کارخانه اصفهان تا دریافت طرح نهایی اروپا و همچنین سفر به ژنو و آخرین مذاکرات با سه وزیراروپایی تشریح شده است. در فصل یازدهم، به استراتژی سه وجهی ایران برای مدیریت بحران هستهای اشاره کرده و زمینه داخلی، پیامدها، مکاتبات و تماسهای بین المللی مربوط به راه اندازی UCF اصفهان تحلیل شده است. در فصل دوازدهم، دستاوردهای ۶۷۸ روز تلاش مستمر مرور شده است که چگونه نظام، فناوری هستهای خود را عنی چالشهای بین المللی تکمیل و با استفاده از دیپلماسی خلاق و دوراندیشی و تدبیر تهدیدات علیه نظام را مهار نمود
امنیت ملی و دیپلماسی هستهای
عنوان به انگلیسیNational Security and Nuclear Diplomacy :
انرژی اتمی - ایران
منع گسترش سلاح هستهای - ایران
KZ
۵۶۷۵
/
ر
۹،
الف
۸
روحانی، حسن
۱۳۲۷ -
مجمع تشخیص مصلحت نظام. مرکز تحقیقات استراتژیک