/ از: ابوالحسن بن محمدباقر حسینی شیرازی ( شاید ابوالحسن باقر بن محمد حسینی)
قرن ۱۳ق.
۲۳۰گ، ۱۵*۲۶/۵، ۱۷س، ۹/۵*۱۸.
برای فرزندش محمد و در زمان حاکم محسن خان نوشته.
شرح شافیه ابن حاجب است.
1
2
بسمله، صرف مصدر لسان بحمد اصل واحد بیشبه و مثالی سزاوار است...
و اما حتی را بجهت حمل آن بر الی زیرا که بمعنی الی است در غایت و انتها تمام شد ترجمه شافیه بحول و قوه الهی و برکت حضرت ختمی پناهی و آل ابرار و اصحاب اخیار او صلوات الله و سلامه علیه و علیهم اجمعین بید مترجم مذنب عاصی ذلیل محتاج بمغفرت رب جلیل.