/ از: ابوالقاسم حسن بن احمد بلخی متخلص به عنصری ( -۴۳۱ق.).
محمداسماعیل بن عبدالغنی.
۱۲۱۱ق.
ربعی. ۱۲*۱۹سم. ۲۱۴گ. ۱۲بیت.
بنا به خواست میرزا عبدالباقی که از اعیان آن عصر بوده، نگاشته و در آخر کتاب این معنی را تذکر داده.
گویند عنصری سیهزار بیت انشاء نموده ولی بدبختانه همه آنها بجا نمانده و بزرگترین دیوانی که از این شاعر، نگارنده سراغ دارد نسخه این کتابخانه است که در ح ۵۰۰۰ بیت میباشد.
نوع خط:
تزئینات نسخه:
نوع کاغذ:
تزئینات جلد:
شکسته خیلی خوب.
در آغاز نسخه سرلوحی بسیار زیبا دارد و میان سطرهای دو صفحه اول طلا اندازی شده و همه برگها با طلا و لاجورد جدولکشی گردیده است.
ترمه.
ساغری.
1
یکی از مالکان پیشین، پشت صفحه نخستین، نویسنده را از شاگردهای معروف درویش عبدالمجید معرفی نموده، میان برگ ۲۳ و ۲۴ برگ کوچکی که چندین بیت افتاده از متن را شامل میباشد چسبانده شده.
4
یادداشتی در ۱۳۱۰ق. به امضاء حسن علی (به فرانسه) در صفحه آخر نگارش یافته.
ماخذ فهرست: مجلد دوم، صفحه ۱۵۴۷.
عنصری را چند مثنوی به نام وامق و عذرا، شاد بهر و عین الحیات، سرخ بت و خنگ بت و خسرو شیرین بوده و این کتاب اخیر را نگارنده از این عبارت عوفی در لباب الالباب در ذیل شرح حال نظامی گنجوی استفاده نموده: «قضیه شیرین و خسرو چنان نظم کرد که روان عنصری تلخ کام شد» ولی بدبختانه از مثنویهای وی اثری آشکار نیست، مرحوم تربیت در مقاله مثنوی و مثنویگویان (ش ۴، سال پنجم، مجله مهر، ص ۳۱۹) نوشته که ابیاتی از این مثنویها از این طرف و آن طرف گردآورده و چندین بیت از آنها را هم در آنجا نقل کردهاند. شرح حال عنصری در لباب الالباب، ۲/ ۲۳-۲۹؛ تذکره الشعراء، ۴۴-۴۷؛ هفت اقلیم، ص ۴۴۷-۴۸۱؛ م.س، آتشکده آذر، ص ۳۱۹-۳۲۱، مجمع الفصحا، ۱/ ۳۵۵-۳۶۷ و سخن سخنوران، ۱/ ۹۸-۱۰۷ نگارش یافته است.
شامل قصائد و یک قطعه (۴ بیت) و پنج غزل (۲۹ بیت) و چهل و سه رباعی (۸۶ بیت) میباشد و تمام دیوان در ح ۵۰۰۰ بیت است.